Dziś postanowiłem, że zacznę pisać dziennik. Ale nie taki zwykły. Poetycki. Dziennikarz czy felietonista ma szare życie, bo rzeczywistość wokół jest szara jak mazowiecki żwir. Za to poeta ma życie kolorowe, a dokładnie – pokolorowane przez poetycką wyobraźnię. Bierze tę szaroburą i szorstką rzeczywistość, przywala jej z półobrotu wyobraźnią, a metaforami trzepie ją z liścia. I tak powstaje – pozwólcie, że zerknę do źródeł – wiersz, który „bywa wyrażeniem nadziei na miłość, przyjaźń, akceptację”.
