Niemożliwe? A jednak

Kiedy mówimy: „Siedlce”, określenia: „wyjątkowe”, „ekstraordynaryjne” czy po prostu „nietypowe” nie są pierwszymi, które przychodzą nam na myśl. Owszem, przewodniki i strony internetowe ratują się stwierdzeniami, że gród nad Muchawką to: Ogińska, Jacek, El Greco oraz ważny wkład w „M jak Miłość”. Ale postawmy sprawę jasno – wśród wszystkich miejscowości w Polsce plasujemy się w kategorii „przeciętne”. A to coś dokładnie pośrodku między Ostrówkiem w gminie Siedlce, którego cała populacja zmieściłaby się w autobusie, a Warszawą.

I jakże niesłusznie! Siedlce bowiem okazują się kopalnią wiadomości, które w największym skrócie można zakwalifikować jako „Niemożliwe? A jednak”. Przykłady? Służę uprzejmie. Otóż w naszym mieście – w roku 1780 lub 1781 – został założony drugi w Polsce... piorunochron. Niestety palmę pierwszeństwa w tym zakresie byliśmy zmuszeni oddać Warszawie z jej Zamkiem Królewskim (1778 r.), ale wiadomo: prawo skali – jeśli jesteś Stanisławem Augustem Poniatowskim, najnowsze gadżety zgarniasz przed innymi. Wracając jednak do siedleckiego piorunochronu, na jego istnienie są niezbite dowody. Historyk Grzegorz Welik dotarł do rachunków dworu Ogińskiej za naprawy metalowych i mosiężnych części tego wynalazku. A z takimi kwitami lepiej nie polemizować.

Skoro jesteśmy przy Ogińskiej, czas na ciekawostkę, której w podręcznikach nie znajdziecie, choć wprawne oko wyłuska ją choćby na oficjalnej stronie internetowej miasta Siedlce. W 1783 r., przygotowując się do wizyty wspomnianego króla, księżna Aleksandra zleciła stworzenie w parku (dziś nazywanym jej imieniem)... meczetu. Tak, meczetu. Spieszę jednak uspokoić zwolenników Konfederacji i Ruchu Obrony Granic: pani na Siedlcach nie przyczyniła się w ten sposób do ekspansji „inżynierów” z zagranicy. Za jej czasów park pełnił rolę tzw. ogrodu sentymentalnego, na który składały się rośliny i elementy małej architektury. Wśród tych ostatnich Ogińska walnęła sobie nie tylko meczecik, ale też: wiatrak, domek rybacki, stajenkę, łazienki, oranżerię, ptaszarnię, teatr letni, a wreszcie domek na sztucznej skale z wejściem prowadzącym do groty. Znaczy – miała rozmach. Co ciekawe, ogrody sentymentalne z założenia niosły ukryty przekaz symboliczny i nawiązania do przemijania. Pewnie księżna wiedziała, jak świątynia muzułmańska ma się do przemijania...

Nieznanych, a interesujących faktów z historii Siedlec nie brakuje także bliżej czasów nam współczesnych. Dla przykładu, w 1915 r. miasto bombardowano z niemieckiego sterowca. Mamy więc swój Led Zeppelin, choć do klasyki rocka nie przeszedł.

Teraz natomiast zatrzymajmy się przy działającej tu niegdyś Spółdzielni Pracy „Miś”. Czy wiedzieliście Państwo, że w „Misiu” były świnie – i to dosłownie? Zakład słynący z produkcji pluszaków miał bowiem w siedzibie przy ówczesnej ul. Marchlewskiego – oprócz przychodni czy laboratorium – także własną chlewnię, z której mięso trafiało do zakładowej stołówki. Jakby tego było mało, „Miś” produkował zabawki ze... śmieci. Tylko w 1978 r. siedlecka firma przerobiła w ten sposób 200 ton odpadów. Powód? W PRL permanentnie brakowało prawie wszystkiego, a więc także tworzyw sztucznych. Dlatego „Miś”, żeby produkować, zdobywał odpady z innych fabryk, beczki, butelki i opakowania po kosmetykach. Ciekawe, gdzie teraz są te zabawki i co można by z nich zrobić.

No i najnowsza ciekawostka o grodzie nad Muchawką. Na wrześniowych Dniach Siedlec wystąpi Skolim, zwany oficjalnie Królem Latino. Niemożliwe? A jednak.