Gdzie spojrzę, dookoła dżungla

Choć Angelika Ambroziewicz z klubu Zgoda i Rozwój zasiadała w siedleckiej radzie miasta niespełna rok, pozostawiła po sobie spuściznę literacką. Jej dzieła zebrane z tego okresu znaleźć można w przepastnych zasobach Biuletynu Informacji Publicznej. Obejmują one 16 interpelacji. Wśród nich dziś interesuje mnie ta dotycząca czyszczenia chodników i parkingów przy ul. Zielnej oraz naprawy zapadniętej nawierzchni przy studniach kanalizacyjnych i zasuwach wodociągowych, napisana przez panią Angelikę w sierpniu 2024 r.

Drugi wątek pominę. Zamiast tego wspomnę, że w pierwszym autorka nakreśliła następujący stan faktyczny: „Ulica Zielna – zarośnięte chodniki i parkingi, zniszczona nawierzchnia ulicy na połączeniu ulicy Zielnej z ulicą Grabianowską”, a także udokumentowała go zestawem kilku fotografii. Jak łatwo zgadnąć, przedstawiają one kostkę brukową w inkryminowanej lokalizacji i z łatwością mogłyby wylądować na okładce płyty zawierającej „Zielono mi” z repertuaru Andrzeja Dąbrowskiego. W rubryce „Pytanie” pani interpelatorka oznajmiła zaś: „W imieniu Mieszkańców, zwracam się z prośbą o oczyszczenie chodników i parkingów przy ul. Zielnej”. We wrześniu tego samego roku odpisał jej osobiście prezydent Tomasz Hapunowicz, uprzejmie informując, że „chodniki i parkingi z kostki brukowej na tej ulicy zostały oczyszczone”.

Teraz płynnie przejdźmy do innego członka Rady Miasta Siedlce, Tomasza Araszkiewicza, należącego do klubu Koalicji Obywatelskiej. Jego twórczość pisarska z tej kadencji jest obszerniejsza, bo obejmuje 29 interpelacji, w tym aż 21 napisanych z innymi radnymi. Tematem tej najnowszej jest „przeprowadzenie prac porządkowych na chodniku w ul. Tulipanowej, na odcinku od ul. Zielnej do ul. Stokrotki”. Okolice prawie te same co u radnej, załączone zdjęcia wykonano też w podobnej stylistyce co tamte, jeśli nie liczyć faktu, iż zamiast kęp trawy tu widać głównie wysokie chabazie.

Różnice zaczynają się na etapie analizy stylu autora. Tam, gdzie pani Angelika stawiała na prostotę i spis z natury, pan Tomasz kreśli sugestywny, oddziałujący na wszystkie zmysły obraz. Nie tylko zauważa, że „Chodnik przy ul. Tulipanowej na odcinku od ul. Zielnej do ul. Stokrotki (przedłużenie ul. Tulipanowej) jest zarośnięty chwastami”, ale i ze swadą ocenia, iż „Utrudniają one poruszanie się wszystkim użytkownikom tej przestrzeni, w szczególności rodzicom z dziećmi oraz osobom starszym. Stan taki nie tylko znacząco obniża komfort korzystania z chodnika, ale może również stwarzać zagrożenie dla bezpieczeństwa pieszych. Ponadto zarośnięty chodnik negatywnie wpływa na estetykę tej części miasta”. Co prawda nie wiem, jak policzył tych „wszystkich użytkowników”, ale rozmachu wizji nie odmówię.

Dalej interpelator daje upust swemu zaangażowaniu społecznemu. Informuje bowiem, że równo rok wcześniej interweniował w tej sprawie u „osób odpowiedzialnych za utrzymanie porządku na chodnikach i ulicach naszego miasta”, a te odpowiedziały mu wówczas, iż „prace porządkowe na wskazanym odcinku zostaną wykonane zgodnie z ustaloną kolejnością”. W tym miejscu pan Tomasz wbija jednak szpilę owym „odpowiedzialnym osobom”: na obiecankach się skończyło.

Nic więc dziwnego, że kiedy dochodzi do „Pytania” – pyta bez zahamowań. I to niejeden raz. Na początek grzecznie upewnia się, czy utrzymanie porządku w opisanym przez niego miejscu to zadanie miasta. Ale później nie bierze jeńców: z godnym felietonisty sarkazmem zapytuje, czy Tulipanowa jest dla miasta odcinkiem pierwszej kolejności odchwaszczania (choć może nie tymi słowami). Uspokaja się dopiero pod koniec, już ugodowo pisząc: „Kiedy zostaną wykonane prace porządkowe na tym zaniedbanym odcinku chodnika?”.

I może właśnie w tym tkwi przyczyna nieskuteczności jego interpelacji: za dużo pyta?