Z kronikarskiego obowiązku

A więc stało się – będę w tym miejscu publikować felietony. Dla mnie to co prawda nie pierwszyzna, ale dla sporej z części Państwa – tak. Wypada więc na dobry początek wytłumaczyć tym, którzy z rzeczy na „f” kojarzą głównie Fejsbuk (to ci nieco młodsi), względnie farfocel (jak się domyślam, pozostali), z czym się to je.

Otóż felietonistę z dziennikarzem łączy fakt, że obu osobom płacą za pisanie i publikowanie tekstów w mediach. A co różni? Ten drugi powinien pisać o faktach możliwie najrzetelniej, a własną ocenę omówionych zjawisk wyraźnie oddzielić od informacji, podczas gdy felietonistę fakty mają interesować wyłącznie jako punkt wyjścia do subiektywnych wynurzeń – im bardziej złośliwych, tym lepiej, a sam felieton ma być przy okazji śmieszny (choć – tu szybka dygresja – nawet w Siedlcach znajdziemy felietonistę, któremu płacą bardziej za refleksję niż zgrywę).

Skoro już zostaliście ostrzeżeni i podjęliście decyzję, czy warto kontynuować lekturę, czas ze wstępu przejść do felietonu właściwego. A ten zacznę od mądrej myśli. Otóż w dwudziestoleciu międzywojennym w Polsce nastąpiła wyraźna decentralizacja prasy. Zbyt mądrze? No to prościej: po tym, jak nasz kraj odzyskał niepodległość, pomyślano sobie, że warto, by także mniejsze miejscowości miały własne gazety lokalne. Te co prawda donosiły, co dzieje się choćby w Warszawie i za granicą (podpowiedź dla młodszych: mówimy o czasach, kiedy internet występował tylko wtedy, kiedy zrobiło się literówkę w słowie „internat”), ale ich głównym celem było informowanie o wydarzeniach w najbliższej okolicy.

W ten sposób zgrabnie przechodzimy do tego, co jest dziś naszym głównym tematem, czyli kroniki. Prasa lokalna circa about sto lat temu nie mogła się obyć bez rubryki, gdzie w formie krótkich notek, a niekoniecznie rozbudowanych artykułów, donoszono o wydarzeniach – nazwijmy sprawę po imieniu – przyziemnych. Czyli takich, które są może i ważne, ale w najlepszym przypadku dla osób kilku lub kilkudziesięciu. Krótko mówiąc – coś jak plotki, tyle że na piśmie.

Czas, by nie nudząc PT Szanownych Czytelników ogólnikami, przejść do praktyki. Jak się bowiem okazuje, także prasa siedlecka w dwudziestoleciu międzywojennym miała swoje kroniki lokalne. Oprócz informacji o zjazdach tutejszych organizacji (takich jak Tow. Hodowców Koni) sporo w nich było kryminałków. Na przykład w „Nowej Gazecie Podlaskiej” z 15 grudnia 1931 r. mogliśmy przeczytać, że „7-go b.m. niejakiemu p. M. Domańskiemu w Siedlcach, skradła jego służąca biżuterję różną, wartości 4000 zł”. A 17 grudnia 1933 r. – że „Niedźwiedzka Marja zam. Przy ul. Pięknej 42 usiłowała pozbawić się życia przez napicie się ługu. Wymienioną przewieziono do szpitala N.M.P. i po przepłukaniu żołądka odesłano do domu”. Ta sama „NGP” nie zapominała też o szeroko pojętej kronice towarzyskiej. 13 sierpnia 1933 r. w dziale zatytułowanym „Osobiste” donosiła, iż „b. D-ca 9 dywizji Piechoty p. Gen. Bryg. Franciszek Sikorski został powołany na stanowisko Komisarza Kasy Chorych w Poznaniu”, zaś 18 lutego 1934 r. – iż „P. Wacław Junosza Piotrowski z Domanic został odznaczony Krzyżem Niepodległości”.

Po co o tym wszystkim piszę? Bo brakuje mi we współczesnych siedleckich mediach takiej kroniki. O inwestycjach miłościwie nam panującej władzy lokalnej donoszą wszyscy. Ale już o tym, że p. Piotr Woźniak, N-lnik Gabinetu Prezydenta Siedlec, się ożenił – nikt. Z przyjemnością więc wywiązuję się z kronikarskiego obowiązku w tej sprawie.