Petycja – repetycja

Do Rady Gminy Kotuń wpłynęła petycja. Taki już urok petycji – myśli przychodzą, szlag trafia, a te akurat wpływają. Chociaż, gwoli ścisłości, kotuńska rada adresatką tychże bywa umiarkowanie często, bo góra kilka razy w roku. Ta ostatnia, z końca września, dotyczy nagrywania oraz publikowania posiedzeń komisji.

I żeby nie pozostawić żadnych wątpliwości co do czystości gatunkowej, już na wstępie wita paragrafami – z konstytucji, a także właściwej ustawy. Ale później zamiast konia czystej krwi zaczyna nam się ukazywać całkiem dorodny osłomuł. Początkowo autor stawia na chłopski rozum. „Chodzi o proste rozwiązanie: włączony dyktafon podczas posiedzenia komisji i późniejsze udostępnienie nagrania mieszkańcom – wzorem innych gmin” – wyjaśnia. A potem jeszcze uzupełnia: „Nie każdy może przecież przyjść do urzędu w godzinach, w których odbywa się komisja”. Podobnie petycjonariusz tłumaczy korzyść drugiej strony: „Nagranie ułatwia także pracę przy protokole. Pracownik nie musi szczegółowo zapisywać każdej wypowiedzi. Może skupić się na najważniejszych ustaleniach, wnioskach i głosowaniach, a w razie potrzeby wrócić do nagrania”.

Po podaniu argumentu, że takie rozwiązanie stosują już samorządy w Polsce, rozpędza się jeszcze bardziej. Najpierw zdradza, że w, dajmy na to, Ciechocinku komisje nagrywa się od ponad roku, a żeby nie być gołosłownym, uzupełnia: „Podstawowym narzędziem do nagrywania posiedzeń komisji jest dyktafon. Nagranie uruchamia przewodniczący komisji”. Gdyby to kogoś nie przekonało, podaje przykład śląskiego Bierunia. Tam bawią się w to już od 2014 r. „Urząd wykorzystuje dyktafon. Koszt zakupionego dyktafonu wyniósł 234,95 zł. Pracownik obecny na posiedzeniu włącza dyktafon przed rozpoczęciem komisji i wyłącza go po jej zakończeniu” – czytamy w kotuńskiej petycji.

A po chwili, dla utrwalenia: „Bieruń nagrywa i publikuje komisje od 12 lat. Ciechocinek nagrywa wszystkie komisje. Można? Można”. Drugi bieg autor wrzuca przy słowach: „Nie jesteście przekonani? Wybierzcie kilka komisji na próbę”. Ale po krótkim rozpędzie uruchamia już pełne turbodoładowanie. „W praktyce chodzi o proste rozwiązanie: włączyć dyktafon na początku posiedzenia komisji, wyłączyć go po zakończeniu i udostępnić nagranie mieszkańcom – wzorem innych gmin. Jeżeli Rada nie chce od razu wprowadzać rozwiązania dla wszystkich komisji, proszę o wybranie kilku komisji i sprawdzenie go przez trzy miesiące”. Teraz już jasne, prawda?

Bliżej końca petycja zwalnia, bo mamy prośbę o informację, w jaki sposób rozpatrzono wniosek. Ale dopiero na finał pojawia się petarda, która wypaliła najwyraźniej tylko w Kotuniu. Padają tam bowiem słowa: „Wyrażam zgodę na publikację mojego imienia i nazwiska oraz adresu e-mail. Nie wyrażam zgody na publikację adresu zamieszkania ani adresu do korespondencji”.

Gdzie ta petarda? Otóż w gminie Kotuń osobę stojącą za petycją potraktowano na poziomie Galla Anonima. Patrzący lokalnej władzy na ręce społecznik, który dostał po łapach? Niekoniecznie. Wystarczy nieco poszperać w sieci, by okazało się, że to samo pismo otrzymało ponad 30 samorządów w całym kraju. Tylko na Mazowszu jest ich kilka, między innymi okoliczne Stara Kornica i Garwolin oraz – urzekła mnie ta nazwa – Jednorożec. W tych kilkudziesięciu miejscach pod petycją w sprawie nagrywania i publikowania posiedzeń komisji rady podpisał się Marcin Łowicki. Równie krótkiej kwerendy potrzeba, by się dowiedzieć, że to były urzędnik z Torunia, a dziś działacz obywatelski, który od niedawna zajmuje się niezależną działalnością w zakresie spraw obywatelskich i rzecznictwa.

A dlaczego w Kotuniu nie opublikowano jego danych? Może im się nie nagrały?