Senryū z półobrotu

Dziś postanowiłem, że zacznę pisać dziennik. Ale nie taki zwykły. Poetycki. Dziennikarz czy felietonista ma szare życie, bo rzeczywistość wokół jest szara jak mazowiecki żwir. Za to poeta ma życie kolorowe, a dokładnie – pokolorowane przez poetycką wyobraźnię. Bierze tę szaroburą i szorstką rzeczywistość, przywala jej z półobrotu wyobraźnią, a metaforami trzepie ją z liścia. I tak powstaje – pozwólcie, że zerknę do źródeł – wiersz, który „bywa wyrażeniem nadziei na miłość, przyjaźń, akceptację”.

Te źródła to regulamin konkursu „Kiedy serce mówi wierszem...”, ogłoszonego przez Miejski Ośrodek Kultury w Siedlcach oraz Siedlecką Grupę Literacką „Witraż”. Ponieważ założyłem, że będę poetą, moje serce zacznie teraz mówić właśnie w ten sposób – i to z biegłością godną najlepszego native speakera. Bo nie wiem, czy wiecie, ale „Wiersz jest bodaj najbardziej bezpieczną, ale i prawdziwą formą przekazywania własnych prawd, emocji, pozwalającą na poetyckie dialogi serc poszukujących odpowiedzi na trudne pytania” (źródło jak wyżej). Ja już wiem. A nieco wcześniej dowiedziałem się, że „Nikt nie chce być anonimowym i milczącym uczestnikiem wszystkiego, co składa się na życie człowieka”.

Przyznacie – brzmi enigmatycznie, a na pewno poetycko. Ale reszta regulaminu już jest konkretna i nie pozostawia przestrzeni na interpretację. Konkurs skierowano do uczniów oraz dorosłych. Zgłasza się 2 premierowe teksty, dostarczając je w zaklejonej kopercie lub elektronicznie. Termin mija 4 listopada.

Trochę czasu na rozwinięcie warsztatu więc jest. Dziś zatem zapisuję w moim poetyckim dzienniczku, że postanowiłem zdeklasować konkurencję. Po to się w końcu startuje w konkursach. Drżenia serc czy innych organów nie zaszkodzą, zdekodowanie bolączek ludzkości na progu podlegającego zmianom świata też może się przydać – ale zawsze przecież chodzi o nagrody. Tym razem jury przyzna I, II i III miejsce oraz 3 wyróżnienia, a wszystkie ufunduje MOK w Siedlcach. Trochę co prawda niepokoi mnie fakt, że choć ufunduje, to nie bardzo wiadomo w jakiej formie i wysokości, ale może do listopada sprawa się wyjaśni.

Tak czy siak, będę jak Małysz na Turnieju Czterech Skoczni w Innsbrucku 25 lat temu, którego od drugiego w klasyfikacji Ahonena dzieliło aż 44,9 punktu. I nawet wiem, jak to zrobię – załatwię ich doskonałą formą. A będzie nią... senryū. Po znajomości mogę zdradzić, że to takie aikido świata poezji. Wygląda jak haiku, ale nad zen i medytacyjne pierdoły na tle pór roku przedkłada obserwację człowieka, a do tego chętnie toczy z niego bekę.

Zacząłem już nawet szukać inspiracji. Jako że za konkursem stoją siedlecka grupa i siedlecki ośrodek, uznałem, że muszą być w miarę lokalne. Tak trafiłem na komunikat o wrześniowej uchwale Sejmiku Województwa Mazowieckiego. Radni zgodzili się na „ograniczanie populacji dzików”, jeśli te zagrażają ludziom albo poważnie wchodzą w szkodę. Chodzi o osobniki, które czują się w mieście jak u siebie, a zwłaszcza te, które upodobały sobie osiedla czy drogi. Decyzja dotyczy dania zielonego światła między innymi na ich odstrzał. Na razie co prawda tylko w stolicy – ale że niedawno media w Siedlcach donosiły o stadzie, które nocą odwiedziło okolice wiaduktu łukowskiego, to kto wie… Stąd pomysł na następujące senryū:

dziki na odstrzał

radni sejmiku na tak

nie będę dziki

I jak mi idzie? Wyobraźnia poetycka w formie czy popracować nad półobrotem?