Siedlce: Przejście nie do przejścia?

Seniorzy z lękiem patrzą na sygnalizator, niepełnosprawni boją się ruszyć, a rodzice ciągną dzieci za rękę. Pokonanie zebry przy skwerze Kościuszki to dla wielu mieszkańców nie lada wyzwanie. Ich zdaniem zielone światło gaśnie tu w mgnieniu oka.

Pani Wanda to emerytowana księgowa z Siedlec. – To miejsce jest jak tor przeszkód – ocenia, kiedy zaczynamy rozmawiać o pasach przy ul. Piłsudskiego na wysokości skweru Kościuszki. – Wie pani, jak szybko gaśnie tam zielone światło? Tak szybko, że kiedy wreszcie przejdę przez jezdnię, jestem cała mokra – dodaje.

Tylko dla sprinterów?

Jak się okazuje, seniorka chodzi tędy prawie codziennie. – Do sklepu, apteki albo po prostu na spacer – wylicza. Po czym zaczyna relacjonować: – Kiedy zapala się zielone, ruszam od razu, bo wiem, że sekund nie ma wiele. Ale zanim dojdę do połowy jezdni, zielone już miga, więc się człowiek zmusza do szybszego kroku. Tyle że ja mam zniszczone kolano i jest strach: upadnę na środku, akurat kiedy auta dostaną swoje zielone.

Podobne doświadczenie ma pan Tadeusz, który dwa lata temu przeszedł udar i porusza się o kulach. – Z czymś takim przyspieszyć się nie da. Zapala się zielone: startuję, a ono po chwili już miga. Stoję w połowie jezdni i słyszę za plecami, jak silniki ruszają. Mam wrażenie, że kierowcy myślą, iż specjalnie chce im zagrodzić drogę – opowiada mężczyzna. Jak zwraca uwagę, dla osób z niepełnosprawnością ruchową bariera jest podwójna: nie tylko chodzą wolniej, ale też dłużej reagują na sygnał. – Trzeba ustawić kule, ruszyć z miejsca – tłumaczy pan Tadeusz. – Czasami się zastanawiam, czy nie wybrać jakiejś dłuższej drogi dookoła albo w ogóle zostać w domu.

Zdaniem starszego pana obecny program sygnalizacji zupełnie ignoruje potrzeby ludzi, którzy nie są w pełni sprawni fizycznie. – To wygląda tak, jakby projektant tego skrzyżowania zakładał, że po mieście poruszają się wyłącznie młodzi i sprawni sprinterzy. Jeśli ktoś ma problem z nogą albo porusza się wolniej, jest spychany na margines. A przecież zielone światło powinno gwarantować bezpieczne przejście każdemu, a nie tylko wybranym – zauważa Siedlczanin.

O problemach mówią też rodzice małych dzieci. Wśród nich jest pan Dominik. – Dziecko jak to dziecko: na przejściu rozgląda się na boki, o coś pyta, zatrzymuje się w pół kroku – mówi. – Po prostu idzie swoim tempem, a czas mija. Zdarza się, że dwuletniego syna ciągnę za rękę, kiedy zielone miga. To proszenie się o nieszczęście.

Wszyscy nasi rozmówcy są zgodni: czas trwania zielonego światła w tym miejscu wymaga korekty. Chcieliby wydłużenia sygnału o kilka cennych sekund, które zapewnią im poczucie bezpieczeństwa i komfort podczas codziennych spacerów czy drogi do sklepu.

Twarda matematyka i wytyczne

O to, jak wyliczany jest czas na pokonanie jezdni, zapytaliśmy w urzędzie miasta. Okazuje się, że czas trwania zielonego światła na przejściu przez ul. Piłsudskiego na wysokości skweru Kościuszki nie jest stały – zależy od pory dnia i natężenia ruchu. W godzinach szczytu piesi mają do dyspozycji 46 sekund, w ciągu dnia – 31 sekund, a gdy ruch zamiera, sygnalizator pozwala na wejście na pasy przez zaledwie 10 sekund. Do tego dochodzą 4 sekundy zielonego migającego oraz 13 sekund tzw. czasu ewakuacji, który ma zagwarantować, że pieszy opuści jezdnię, zanim ruszą samochody.

Skąd więc zadyszka u przechodniów? Klucz tkwi w urzędowych parametrach. – Przy projektowaniu programu przyjęto prędkość poruszania się pieszych wynoszącą 1,4 m/s – wyjaśnia Piotr Woźniak, naczelnik Gabinetu Prezydenta Siedlec.

W przeliczeniu wychodzi około 5 km/h, czyli tempo dość żwawego marszu. Dla młodego człowieka to żaden problem, jednak dla seniora o lasce czy rodzica z małym dzieckiem taki dystans staje się wyzwaniem. Obecny program sterowania ruchem na zbiegu ul.: Piłsudskiego, Floriańskiej, Starowiejskiej i Kościuszki działa w tym rytmie od 23 grudnia 2025 r.

Czy urzędnicy mogą po prostu „podkręcić” zegar i dać pieszym kilka dodatkowych sekund wytchnienia? Sprawa nie jest prosta. Skrzyżowanie działa jak system naczyń połączonych – wydłużenie jednej fazy natychmiast uderza w kierowców i rozkłady jazdy autobusów miejskich. Naczelnik Woźniak tłumaczy, że choć kosmetyczne korekty są technicznie możliwe, to poważniejsze zmiany oznaczałyby konieczność stworzenia zupełnie nowego projektu organizacji ruchu. – Szacunkowy koszt przygotowania dokumentacji wynosi co najmniej 50 tys. zł netto, a czas realizacji, przy zapewnieniu finansowania, od 3 do 6 miesięcy – zaznacza urzędnik.

Skarg brak, ale…

Co ciekawe, choć mieszkańcy w rozmowach z nami nie kryją irytacji, do urzędu miasta nie wpłynęła dotąd ani jedna oficjalna skarga na zbyt krótkie zielone światło w tym miejscu. Ratusz zapewnia jednak, że bezpieczeństwo pieszych – zwłaszcza osób starszych i z ograniczoną sprawnością – jest priorytetem. – Jesteśmy otwarci na uwagi mieszkańców i analizowanie rozwiązań, które mogą poprawić komfort i bezpieczeństwo poruszania się po mieście – deklaruje naczelnik Woźniak.

Wniosek o zmianę czasu sygnalizacji należy skierować do prezydenta Siedlec. Można go złożyć osobiście w Biurze Obsługi Interesanta, wysłać pocztą lub przez e-Doręczenia. W piśmie trzeba wskazać miejsce i opisać problem. Standardowy termin rozpatrzenia wniosku wynosi miesiąc.