Krosna poszły w ruch!

W gminie Siedlce lokalne dziedzictwo ożywa na nowo. Członkinie Koła Gospodyń Wiejskich „Nowe Iganianki" realizują projekt „Nie kostium. Dziedzictwo", którego celem jest odkrywanie, dokumentowanie i ożywianie tradycji regionu. W świetlicy w Iganiach panie zasiadły za krosnami i odkryły tajemnice najstarszego rzemiosła świata.

Początki tkactwa sięgają epoki neolitu, a najstarsze znaleziska archeologiczne to fragmenty plecionych włókien roślinnych, traw oraz kawałków skóry. O tej fascynującej historii opowiadała 14 lipca w Iganiach Magdalena Papakul z pracowni tkackiej w Mordach, która poprowadziła warsztaty dla członkiń KGW „Nowe Iganianki". Papakul z pasją dzieliła się wiedzą na temat technik wykorzystywanych od pokoleń, pokazując, jak ewoluowało to rzemiosło na przestrzeni wieków.

Warsztaty stanowiły jeden z kluczowych elementów projektu „Nie kostium. Dziedzictwo", realizowanego przez KGW z dotacji samorządu Województwa Mazowieckiego. Jego celem jest wspólne odkrywanie, dokumentowanie i ożywianie lokalnego dziedzictwa kulturowego podregionu siedleckiego. Inicjatywa aktywnie angażuje również inne okoliczne koła, pokazując, że lokalna tradycja to wspólne dobro, które łączy sąsiedzkie społeczności.

Z pokolenia na pokolenie

Dla Magdaleny Papakul tkactwo to przede wszystkim pasja, którą zaraża każdego, kto wejdzie do jej pracowni. Pierwsze nauki otrzymała od mamy – do dziś obie tkają. W swojej drodze zawodowej uczyła się także od innych mistrzyń, doskonaląc techniki i poznając regionalne wzory. Papakul inspiruje się podlaskimi ornamentami tkackimi, zwanymi pereborami, tworzonymi przez najlepszych w tej dziedzinie. Doświadczeniami regularnie wymienia się z innymi tkaczkami, budując sieć współpracy wśród rzemieślniczek.

Podczas warsztatów uczestniczki mogły usiąść przy prawdziwym, profesjonalnym krośnie. Praca przy nim okazała się nie tylko dużym wyzwaniem, ale przede wszystkim niesamowitą przygodą i powrotem do korzeni. Panie przekonały się osobiście, ile cierpliwości i precyzji wymaga stworzenie choćby niewielkiego skrawka tradycyjnej tkaniny. Każde przejście nici przez osnowę wymagało skupienia, a efekt końcowy budził prawdziwą dumę.

Żywe dziedzictwo

Warsztaty tkackie udowodniły, że lokalne dziedzictwo to nie zakurzone eksponaty w muzeum, ale żywa tradycja, pasja i historie, które warto przekazywać dalej. Kultura łączy pokolenia, a takie spotkania pokazują, że dziedzictwo to coś więcej niż strój – to umiejętności, tradycje i opowieści przekazywane z pokolenia na pokolenie.

Podczas wydarzenia nie zabrakło także mierzenia strojów ludowych i nakryć głowy, co pozwoliło paniom lepiej poznać historyczne wzorce ubioru. Spotkanie umiliła gra kapeli z KGW Nowe Opole oraz wspólny poczęstunek, przy którym uczestniczki wymieniały się wrażeniami.

Pomysł na realizację projektu „Nie kostium. Dziedzictwo” zrodził się rok temu, kiedy panie z KGW „Nowe Iganianki” przygotowywały potańcówkę wspólnie z Zespołem Pieśni i Tańca Ziemi Siedleckiej „Chodowiacy”. Członkinie koła podkreślają, że chcą czerpać u źródła, ale jednocześnie u ekspertów – osób, które mają świadomość i wiedzę na temat tego, co było na ich terenach. – To właśnie takie spotkania pokazują, że dziedzictwo to coś więcej niż strój – mówią „Iganianki”.

Panie zaczęły realizację projektu od części teoretycznej – zorganizowały spotkanie z etnografką, która opowiedziała o historii stroju ludowego w podregionie siedleckim. Kolejno odbyły się warsztaty z szycia, haftu i szydełkowania.

To jeszcze nie koniec

Inicjatywa nadal trwa. Przed członkiniami KGW jeszcze warsztaty szycia tradycyjnych nakryć głowy. Na 22 sierpnia panie zapraszają do Dworu w Ostrówku, gdzie odbędzie się „potupajka” z zespołem „Chodowiacy”. Będzie to podsumowanie całego projektu. – Chcemy zintegrować lokalną społeczność, spędzić miło ze sobą czas – podsumowują „Iganianki", zapraszając wszystkich chętnych do wspólnego świętowania lokalnej tradycji.