Jedna rodzina, ponad sto lat strażackiej służby. Historia Kulickich

W rodzinie Kulickich strażacki mundur od ponad stu lat oznacza coś więcej niż gotowość do wyjazdu na akcję. To symbol odpowiedzialności, odwagi i bezinteresownej pomocy drugiemu człowiekowi. Historię zapoczątkował pradziadek, współzałożyciel Ochotniczej Straży Pożarnej w Wodyniach. Przez lata historię straży pisał jego wnuk, dziś jej kolejne rozdziały dopisują prawnukowie, a bryg. Paweł Kulicki z dumą mówi o człowieku, od którego nauczył się, czym naprawdę jest strażacka służba.

Niektórych wartości nie da się kupić ani wyuczyć. Rodzą się w domu, dojrzewają przez lata i z pokolenia na pokolenie stają się częścią rodzinnej historii. W rodzinie Kulickich od ponad wieku taką wartością jest służba drugiemu człowiekowi.

Wszystko zaczęło się w 1917 roku, kiedy pradziadek Pawła i Marka Kulickich – Łukasz Zwolski – był jednym z głównych założycieli Ochotniczej Straży Pożarnej w Wodyniach. Była to pierwsza jednostka na terenie gminy Wodynie i jedna z pierwszych na terenie ówczesnego powiatu siedleckiego. W tamtych czasach straż była przede wszystkim wspólnotą ludzi gotowych zostawić własne obowiązki, by ratować sąsiadów. Nie było nowoczesnych samochodów ani specjalistycznego sprzętu. Była odwaga, odpowiedzialność i przekonanie, że na ludzkie nieszczęście nigdy nie można pozostać obojętnym. Dzisiaj, po blisko 110 latach działalności, jednostka OSP Wodynie dalej kultywuje te wartości i stanowi ważne ogniwo w systemie bezpieczeństwa zarówno gminy Wodynie jak i powiatu siedleckiego.

Historia rodziny Kulickich to nie tylko opowieść o strażackich mundurach. To także ważny fragment historii gminy Wodynie. Od ponad wieku kolejne pokolenia tej rodziny współtworzą miejscowe pożarnictwo, wychowują następnych strażaków i pokazują, że służba drugiemu człowiekowi może stać się najcenniejszym rodzinnym dziedzictwem.

Taką właśnie życiową drogę wybrał ojciec Pawła Kulickiego – śp. Ryszard Kulicki. O nim zastępca Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Siedlcach mówi z największym szacunkiem i wzruszeniem.

– Mój tata strażakiem został jako szesnastolatek. Straż była całym jego życiem. Służył ludziom przez ponad siedemdziesiąt lat, pełniąc w tym czasie różne funkcje - kierowcy, naczelnika straży oraz komendanta gminnego. Opowiadał, jak na pierwsze akcje wyjeżdżali jeszcze wozem zaprzężonym w konie. Według jego relacji był to pożar zabudowań dworskich w Kamieńcu. Pamiętam, jak tata ze łzami w oczach opowiadał, jak kiedyś (było to w latach 60-tych) samochodem strażackim przewiózł poparzoną w pożarze kobietę do szpitala w Siedlcach. Była wtedy sroga zima, drogi były zawiane śniegiem do tego stopnia, że karetka nie była w stanie dojechać. Tata podjął decyzję, że spróbują. Decyzja ta uratowała prawdopodobnie życie tej osobie. Po wielu latach, podczas przypadkowego spotkania, kobieta ta uściskała serdecznie tatę, dziękując mu za to. Tata mi powiedział, że była to dla niego najlepsza nagroda, jaka w życiu dostał za swoją służbę…

Gotowość do pomocy i odpowiedzialność za drugiego człowieka była dla mojego taty najważniejsza – wspomina.

Dla Pawła Kulickiego ojciec był nie tylko strażakiem. Był człowiekiem, który każdego dnia pokazywał, czym naprawdę jest służba.

– Nigdy nie pamiętam sytuacji, żeby tata powiedział, że jest zmęczony albo że nie pojedzie. Kiedy zawyła syrena, zostawiał wszystko i jechał. Dla niego pomaganie było czymś naturalnym. Nie mówił o poświęceniu. Po prostu uważał, że tak trzeba. Ważną rolę odgrywała też mama, która – pamiętam to doskonale – zawsze, na każdy dźwięk syreny w nocy również się budziła i pomagała tacie, żeby jak najszybciej był gotowy. Była dla niego wielkim wsparciem. Pamiętam, że jak wybiegał z domu na alarm, mama mówiła „Uważaj na siebie…”.

To właśnie te obrazy z dzieciństwa najmocniej zapisały się w jego pamięci.

– Od dziecka patrzyłem na tatę z ogromnym podziwem. Widziałem, jakim szacunkiem darzyli go ludzie. Nie dlatego, że nosił mundur, ale dlatego, że zawsze można było na niego liczyć. Dzięki niemu zrozumiałem, że straż to nie zawód. To odpowiedzialność za drugiego człowieka.

Nie ma w tych słowach wielkich deklaracji. Jest za to ogromna wdzięczność i duma z człowieka, który przez całe życie był wierny złożonej sobie obietnicy – pomagać.

Dziś tę samą misję realizują jego synowie – Paweł i Marek.

Brygadier Paweł Kulicki służbę w Państwowej Straży Pożarnej pełni od 28 lat, obecnie jako zastępca Komendanta Miejskiego PSP w Siedlcach. Mimo odpowiedzialnego stanowiska nie zapomina jednak o ochotniczym pożarnictwie, z którego wyrasta jego rodzinna historia. Wspiera jednostki OSP, angażuje się w pracę z młodzieżą i stara się zaszczepić w niej wartości, które sam wyniósł z domu.

– Bardzo zależy mi na pracy z młodymi ludźmi. Chciałbym, żeby rozumieli, że straż to coś więcej niż wyjazdy do akcji. To służba, odpowiedzialność i wartości, które zostają z człowiekiem na całe życie.

Strażacka tradycja nie kończy się jednak na nim.

Także jego brat wybrał tę samą drogę i dziś również jest zawodowym strażakiem. Starszy ogniomistrz Marek Kulicki służy w warszawskiej jednostce ratowniczo-gaśniczej nr 4, jest ratownikiem i kierowcą – operatorem sprzętu specjalistycznego.

Obaj są także strażakami – ochotnikami. Przez dwadzieścia lat Paweł Kulicki był naczelnikiem wodyńskiej straży, a od tego roku funkcję tę pełni Marek. Jak obaj podkreślają, to ludzie – strażacy ochotnicy wybrali ich do pełnienia tych funkcji.

Patrząc na rodzinę Kulickich trudno mówić o przypadku. Tutaj mundur nie jest tylko elementem służbowego wyposażenia. Jest symbolem wartości przekazywanych z ojca na syna. Przypomina o ludziach, którzy ponad sto lat temu budowali straż w Wodyniach, o strażaku, który jako szesnastolatek wyjeżdżał do pożarów zaprzęgiem konnym i przez ponad siedem dekad był zawsze tam, gdzie potrzebowali go inni, oraz o kolejnych pokoleniach, które każdego dnia udowadniają, że ta historia wciąż trwa.

Bo w rodzinie Kulickich straży nigdy nie traktowano jak zawodu. To sposób życia, odpowiedzialność i zobowiązanie wobec drugiego człowieka. I może właśnie dlatego, gdy rozlega się dźwięk strażackiej syreny, nikt nie zastanawia się, czy warto jechać.

W tej rodzinie odpowiedź od ponad stu lat pozostaje niezmienna. Trzeba pomóc. Dla mieszkańców gminy Wodynie nazwisko Kulicki od pokoleń kojarzy się nie tylko ze strażackim mundurem, ale przede wszystkim z gotowością do niesienia pomocy. To dziedzictwo, które trudno zmierzyć latami służby czy liczbą wyjazdów. Mierzy się je wdzięcznością ludzi.