Pogoń jest dobrze poukładana w defensywie

Z Przemysławem Szurem, nowym piłkarzem MKP Pogoń, rozmawia Bartosz Szumowski.

– Pierwsze kroki w piłce nożnej stawiał Pan w szkółkach Gryfa Wejherowo i Arki Gdynia. Już wtedy było w planach zostanie zawodowym piłkarzem?

– Tak, od początku mojej przygody bardzo mocno wierzyłem, że zostanę piłkarzem. Spędzałem całe dnie na boisku, ale też zawsze się dobrze uczyłem. Wiedziałem, że w piłce uda się tylko kilku najlepszym, więc chciałem być zawsze przygotowany na różne scenariusze.

– Jaka droga prowadziła od tych początków do grania w barwach Ruchu Chorzów, z którym zaliczył Pan 20 występów i 1 gola w Ekstraklasie?

– Moja droga była bardzo zawiła. Po dwóch sezonach w drugiej lidze w Gryfie Wejherowo zwątpiłem, że uda mi się grać profesjonalnie w piłkę i się z tego utrzymywać, dlatego zacząłem łączyć prace przedstawiciela handlowego i grać w trzecioligowym Bałtyku Gdynia. Po kilku latach dostałem jednak swoją szansę i udało mi się wrócić na poziom centralny z Raduni Stężyca, a następnie trafić do Ruchu Chorzów i zagrać w Ekstraklasie.

– Miniony sezon to dla Przemysława Szura reprezentowanie pierwszoligowej Polonii Warszawa. Jakie wspomnienia zostaną z tego okresu?

– Pierwszy sezon w Polonii był bardzo udany. Z drużyny, która broniła się przed spadkiem, zrobiliśmy zespół, któremu zabrakło niewiele, a moglibyśmy skończyć sezon awansem do Ekstraklasy. Drugi sezon skończyliśmy podobnie, w barażach, lecz miałem kilka urazów i tego sezonu nie zaliczam do udanych.

– Zagrał Pan w Polonii 14 razy (w sumie przez 504 minuty) i dwukrotnie wpisał się na listę strzelców. To nie największe liczby. Gdzie tkwi przyczyna?

– Zakończyłem pierwszy sezon kontuzja przywodziciela. Nie zdążyłem się wyleczyć, a już startował nowy sezon, na dodatek wracając po urazie, złamałem żebra w ostatni sparingu przed ligowym meczem. Dwa miesiące przerwy wróciłem na boisko, nawet udało się strzelić dwie bramki, a później przyszedł kolejny uraz. Zimę przepracowałem bardzo mocno, jednak przez mój błąd i czerwoną kartkę musiałem długo pracować na zaufanie sztabu. Dostałem je na sam koniec sezonu, więc na całe szczęście jestem zdrowy i głodny gry.

– Czy rehabilitacja już się zakończyła? Innymi słowy – czy siedleccy kibice zobaczą Pana już w pierwszych spotkaniach nowego sezonu?

– Tak, po urazach już nie ma żadnego śladu, ciężko pracuję od początku okresu przygotowawczego z drużyną. Liczę więc, że będę gotowy od pierwszego spotkania.

– A skoro mówimy o Pogoni Siedlce – czy do klubu ściągnął Pana kapitan Damian Szuprytowski, z którym w sezonie eWinner II ligi 2021/22 grał Pan w barwach Raduni Stężyca?

– Jak to w piłce bywa, przeważnie kontaktu przed dołączeniem do zespołu szuka się z osobami, które się zna. Rozmawiałem z Damianem już w końcówce poprzedniego sezonu, a byłem też w kontakcie z Bartkiem Poczobutem, więc byłem na bieżąco.

– A czy pracował Pan wcześniej z trenerem Noconiem?

– Nie, nie miałem okazji pracować z trenerem wcześniej.

– W wywiadach mówi Pan: „Mecze z Pogonią były zawsze niezwykle wymagające. Wiem, jaki styl preferuje trener Adam Nocoń. To mnie skusiło, żeby przyjść do Siedlec. Dobrze pamiętam mecz Polonii z Pogonią, który wygraliśmy 4:2”. Jakie z Pana punkty widzenia są dobre i złe strony siedleckiego zespołu?

– Według mnie zespół Pogoni zawsze był bardzo dobrze poukładany w defensywie i mocno zdyscyplinowana. Ja znam swoje atuty i uważam że odnajdę się w tej drużynie.

– Dziękuję za rozmowę.