Królowie siedleckich ulic na hulajnogach. Do tragedii brakuje tylko milimetra

Pędzą środkiem jezdni, prowokują kierowców i grają w rosyjską ruletkę na siedleckich ulicach. Nagranie, które otrzymaliśmy od Czytelnika, przeraża. W Siedlcach rośnie fala skrajnie niebezpiecznych zachowań: młodzi ludzie skrzykują się w sieci, wyjeżdżają na ulice i ryzykują życiem dla paru sekund wirtualnego poklasku. Policja codziennie patroluje miasto i reaguje na każde zgłoszenie, ale nie powstrzyma tragedii, jeśli my – rodzice – nie przejrzymy wreszcie na oczy. To nie jest zabawa. To jawne złamanie przepisów, za które ponosimy całkowitą odpowiedzialność.

Na to nagranie trudno patrzeć bez emocji. Otrzymaliśmy od naszego Czytelnika wideo, na którym widać grupę nastolatków na hulajnogach elektrycznych. Bezstresowo, wręcz drwiąco poruszają się środkiem pasów ruchu na ruchliwych ulicach Siedlec. Obok biegnie bezpieczna ścieżka rowerowa. Wolny jest chodnik. Ale ich to nie obchodzi. Liczy się kadrowanie w telefonie, idealny kąt i dreszcz emocji.

Docierają do nas sygnały, że to nie jest przypadek ani jednorazowy wybryk. Młodzi ludzie organizują się na specjalnych, zamkniętych grupach na komunikatorach. Skrzykują się w konkretnych miejscach miasta, by rajdami po jezdniach prowokować kierowców, a całe to szaleństwo skrupulatnie rejestrować. Nagranie z niebezpiecznego przejazdu, gdzie ważąca kilkadziesiąt kilogramów hulajnoga mija kilkutonowe auto o milimetry, trafia potem do sieci, zbierając lajki od rówieśników.

Jak relacjonuje nasz czytelni: -Patrzę na te kadry i czuję lęk. Jako społeczeństwo mijamy te dzieciaki codziennie. Widzimy ich uśmiechnięte, jeszcze dziecięce twarze pod pędzącymi hulajnogami. I aż ciśnie się na usta jedno pytanie: czy naprawdę musimy czekać, aż na siedleckim asfalcie pojawi się czarny worek, żebyśmy wreszcie zrozumieli, czym to się kończy?

Złamanie prawa i dramat 

Lokalne służby nie pozostają bierne. Siedlecka policja non stop sprawdza newralgiczne punkty miasta, patroluje ulice i reaguje na każde zgłoszenie od przerażonych kierowców. Mundurowi legitymują, pouczają i nakładają mandaty, ale policjant nie stanie na każdym skrzyżowaniu. Prawna rzeczywistość jest bezwzględna. Hulajnoga elektryczna to pojazd. Wjazd na jezdnię w miejscu, gdzie wyznaczona jest droga dla rowerów, to ewidentne złamanie przepisów ruchu drogowego. Przepisów, które nie powstały po to, by ograniczać młodzieńczą wolność, ale po to, by chronić ludzkie życie.

Kierowca samochodu ma ułamki sekund na reakcję. Wyhamowanie ważącego tonę auta, gdy nagle zza zakrętu wprost pod koła wjeżdża nastolatek, graniczy z cudem. Lekarze z oddziałów traumatologii i neurochirurgii mówią wprost: zderzenie hulajnogi z autem nie daje młodemu człowiekowi żadnych szans. Nie ma tu poduszek powietrznych, pasów ani stref zgniotu. Jest pęd, uderzenie o blachę i upadek na twardy asfalt. Druzgocące urazy głowy, uszkodzenia kręgosłupa, połamane kości i kalectwo do końca życia – oto prawdziwa cena wirtualnej sławy.

 Kto za to odpowiada?

Najbardziej wstrząsające w tej całej sytuacji jest milczenie domów. Tych samych domów, z których ci młodzi ludzie wychodzą każdego popołudnia. Musimy to wreszcie głośno i wyraźnie powiedzieć: To my, rodzice, ponosimy za nich pełną odpowiedzialność! Zgodnie z prawem to na rodzicach i opiekunach prawnych spoczywa moralna, cywilna i finansowa odpowiedzialność za czyny nieletnich dzieci. Jeśli dziecko spowoduje wypadek, zniszczy auto czy doprowadzi do czyjegoś kalectwa, konsekwencje spadną na rodzinę. Ale finanse to najmniejszy problem. Jak spojrzymy w oczy sobie i innym, gdy przez naszą nieuwagę dojdzie do najgorszego? Sprzęt, który kupujemy dzieciom – często w najlepszej wierze, by ułatwić im dojazd do szkoły – w rękach pozbawionego wyobraźni nastolatka staje się śmiertelną pułapką.

Przejrzyjmy wreszcie telefony naszych dzieci. Sprawdźmy, w jakich grupach na komunikatorach uczestniczą i jakie treści publikują w mediach społecznościowych.

Zróbmy rachunek sumienia. Czy rozmawiamy z nimi o bezpieczeństwie, czy po prostu kupujemy drogi sprzęt i zamykamy oczy na to, co się z nim dzieje?

Wytłumaczmy im brutalną prawdę. Żaden lajk na TikToku, żaden poklask na zamkniętej grupie i żaden uśmiech rówieśnika nie są warte spędzenia reszty życia na wózku inwalidzkim – albo w żałobie.

Odrobinę wyobraźni i odpowiedzialności musimy przelać na nasze dzieci dzisiaj. Jutro może być już po prostu za późno.