Wyrok prawomocny. Dziewięć lat więzienia dla Klaudii G. za znęcanie się nad trzyletnią Emilką

Sąd Okręgowy w Siedlcach utrzymał wczoraj, 22 stycznia, w mocy wyrok 9 lat pozbawienia wolności dla Klaudii G., skazanej za znęcanie się ze szczególnym okrucieństwem nad swoją niepełnosprawną, trzyletnią córką Emilką. Orzeczenie, które zapadło we wrześniu przed Sądem Rejonowym w Siedlcach, jest prawomocne.

Rozprawa apelacyjna dotyczyła odwołania obrony od wyroku z 18 września 2025 roku. W apelacji wskazywano, że wymierzona kara jest rażąco niewspółmierna do zarzucanych czynów, wnosząc o jej obniżenie do trzech lat pozbawienia wolności. Sąd Okręgowy nie uwzględnił wniosku obrony i utrzymał wyrok sądu pierwszej instancji w całości.

Sąd w uzasadnieniu 18 września wskazywał, że jedynym aspektem łagodzącym jest młody wiek i niekaralność kobiety. Prokuratura domagała się maksymalnego wymiaru kary, czyli 10 lat więzienia. Przedstawicielka oskarżyciela podkreślała, że oskarżona działała świadomie, wielokrotnie manipulując otoczeniem i ukrywając stan zdrowia dziecka, aby prawda nie wyszła na jaw. – W czasie, gdy jej córka cierpiała i miała odleżyny, Klaudia G. zostawiała ją samą i wychodziła bawić się do dyskoteki. W momencie, gdy nie dawała jeść i pić Emilce, dbała o swojego partnera, gotowała mu obiady – wyliczała w mowie końcowej 18 września asesor Sylwia Kordys.

Obrona próbowała wówczas z kolei przekonać sąd, że 27-latka nie była w stanie samodzielnie sprostać opiece nad chorym dzieckiem z powodu niższego ilorazu inteligencji i braku wsparcia ze strony najbliższych. Adwokat Andrzej Murek akcentował, że Klaudia G.  ma osobowość dysharmonijną oraz funkcjonuje na granicy upośledzenia intelektualnego, dlatego nie zawsze potrafiła podejmować racjonalne decyzje. Twierdził, że w tej sprawie zawiodła nie tylko sama matka, ale również jej otoczenie i instytucje, które nie zareagowały na czas. Wnosił o zakwalifikowanie czynu jako zwykłego znęcania się i wymierzenie kary 2 lat pozbawienia wolności. Sąd odrzucił jednak ten wniosek, uznając, że skala cierpienia dziecka i sposób działania matki nie pozostawiają wątpliwości co do szczególnego okrucieństwa.

W sprawie została przeprowadzona opinia biegłej psycholog, która wskazywała, że osoby z podobnymi deficytami intelektualnymi są w stanie pełnić funkcję rodzicielską i zaspokajać podstawowe potrzeby dziecka. Zwróciła również uwagę, że oskarżona potrafiła podejmować racjonalne decyzje dotyczące własnego życia. 

Emilka była dzieckiem ciężko chorym i wymagała stałej opieki. Cierpiała na schorzenia neurologiczne i padaczkę, nie chodziła i nie mówiła. Jak ustalono w toku śledztwa i postępowania sądowego, dziewczynka przez dłuższy czas nie miała zapewnionej właściwej opieki, a jej stan zdrowia ulegał stopniowemu pogorszeniu.

Z ustaleń prokuratury wynika, że Klaudia G. nie zapewniała córce odpowiedniego karmienia, higieny, leczenia ani rehabilitacji. Według zgromadzonego materiału dowodowego zdarzało się, że pozostawiała dziecko bez opieki, jedzenia i picia przez wiele godzin. W tym czasie przebywała poza miejscem zamieszkania. Świadkowie wskazywali również, że potrzeby dziecka nie były zaspokajane w stopniu odpowiadającym jego stanowi zdrowia.

Emilka zmarła w nocy z 1 na 2 sierpnia 2024 roku w mieszkaniu na jednym z siedleckich osiedli. Pogotowie ratunkowe wezwała koleżanka Klaudii G. Ratownicy medyczni zastali dziecko w ciężkim stanie. Pomimo podjętej reanimacji życia dziewczynki nie udało się uratować.

Sekcja zwłok wykazała wycieńczenie organizmu, przykurcze kończyn, odleżyny i rozległy stan zapalny w płucach. Biegli uznali, że bezpośrednią przyczyną śmierci było ropne zapalenie płuc, które rozwinęło się w wyniku długotrwałego zaniedbania i braku podstawowej troski.

Sąd Rejonowy, a następnie Sąd Okręgowy, uznały, że zgromadzony materiał dowodowy uzasadnia przyjęcie, iż doszło do znęcania się nad dzieckiem ze szczególnym okrucieństwem.

Jako okoliczności łagodzące wskazano młody wiek oskarżonej oraz jej wcześniejszą niekaralność. Okoliczności te nie wpłynęły jednak na zmianę kwalifikacji prawnej czynu ani na złagodzenie kary. Prawomocny wyrok kończy postępowanie karne w tej sprawie.